Concert review: most private concert 

🇬🇧ENGLISH BELOW🇬🇧

Afgelopen zondag gaf Saywecanfly (jupp, zo gespeld) een mooi concert in the Basement van Dynamo (Eindhoven de gekste!), met Jasper Mook als zeer passend voorprogramma. ❤
Gelijk toen ik aan kwam genoot ik enorm van de emo-tienermeisjes sfeer. Fel gekleurde haren, chokers, een breed scala aan bandarmbandjes en zelfs een paar kattenpantys lachten me tegemoet.

Wat ik tof vind aan Dynamo is dat alles zo kleinschalig is! Ik liep naar boven  om muntjes te wisselen (waarom vergeet ik altijd die losse euro voor het kluisje?) en kwam Jasper Mook tegen. Het was tof dat hij me herkende, misschien omdat dit mijn vierde live-ervaring met hem is?

Jasper Mook speelde een ietwat voorspelbare, (maar dat kan ook aan mij liggen🙈) en mooie set. Hoewel de setlist voor weinig verassing zorgde, waren de nummers wel op een nieuwe manier gespeeld. Zijn stem werd op een andere manier ingezet en zijn gitaarwerk bevatte een nét iets ander tempo. Al met al een fijne set om naar te luisteren, mét als klap op de vuurpijl een teaser van een nummer dat op zijn nieuwe album gaat komen. Het nieuwe werk klonk vrolijker en enthousiaster dan eerst, maar blijft gelukkig wel akoestisch.

Verder was het huilen geblazen met Honey:

Almost a  year is over / it’s been a rollercoaster ride,

But I’m glad that it’s not over / because it means that we survived…

…. Honey I

have been telling you sometimes / to get those bad things of your mind

and relax, from time to time / and I will say it again, tonight.

Zodra het nummer begint, raakt het nummer me door de mooie teksten en het rustige, warme gitaarwerk. Voor mij gaat dit nummer over een relatie, waarin de partner heel erg zijn best doet om de ander meer te laten genieten van het leven en de liefde te tonen.  Wat mij ook op viel, was het vele persoonlijke contact met het publiek. Dit paste heel goed bij the Basement, aangezien er niet meer dan zo’n 40 á 50 man waren. Vooral van cover ‘The Reason‘ (ja, dat nummer van Hoobastank) raakte iedereen terecht heel erg onder de indruk!

I’m not a perfect person / There’s many thing I wish I didn’t do

But I continue learning / I never meant to do those things to you

And so I have to say before I go / That I just want you to know
I’ve found a reason for me / To change who I used to be

A reason to start over new / And the reason is you

Prachtig toch? Aan het einde van de show gaf hij een erg persoonlijke meet and greet, waarin hij zijn menselijkheid en liefde voor zijn fans liet zien.

(Ik heb het idee dat hij de tekening wel kon waarderen…)

Wat ook leuk is, is dat hij gelijk de hele show (ook bij Saywecanfly) tussen de fans bleef. Ik kijk met veel belangstelling uit naar zijn volgende album, en hoop dan iets meer variatie te zien!

Bij Saywecanfly komt toch wel het meest persoonlijke en warmste deel van de avond. Vanaf het begin werd al duidelijk dat de stem van zanger Bryan dwars door je heen ging, je doorgronde en je liet verplichten tot huilen. Dit gebeurde dan ook bij menig tienermeisje, toen meneer doodleuk vroeg of zijn publiek iets naar achteren wil gaan en midden tussen ons in stapte.

Iedereen gaat in een kringetje op de (ietwat ongemakkelijke) vloer zitten en hij begint de meest prachtige, akoestische nummers te spelen. Deze raakten iedereen om me heen (en daardoor mij) heel erg. Mijn Vapiano-servetjes waren al snel uitgedeeld en op. Het was heel erg bijzonder om dit in de puurste vorm te horen, zonder microfoon of enige technische middelen. Tussen de nummers door kregen we tijdens de ‘Storyteller tour’ een prachtig inspirerend verhaal over dingen uit zijn verleden (depressies, niet weten wat je wilt in je leven). Dit laat je dan ook heel erg snappen waarom lyrics zijn geschreven. Vooral twee nummers hebben me in het bijzonder geraakt.

Seventeen

I’m seventeen and it’s hard enough / To understand that I’m growing up fast

My mom and dad, were all I had / But everybody drifts like yes

There’s always gotta be a better place than here / I can feel the sun, but I’m nowhere near

So what do you say, we make like angels / And get the helll out of here

Wat ik vooral tof vind aan dit nummer, is dat het heel kwetsbaar is. Je hoort zijn (toch wel beetje standaard) verhaal van klein dorp en grote dromen hebben (en de bijbehorende struggles) erdoorheen. Ik denk dat iedereen zich er wel een beetje in herkende, wat voor veel emotie zorgde.

Art of Anesthesia (ja Jasper Mook, zo heette dit nummer ja 🙂 ) 

Sometimes I think about who I should believe / The people who are dead or the people who are free

Sometimes I hear them as they whisper to me / I try to stay awake so I won’t die in my sleep

Give me back my oxygen mask / Cause I don’t want to feel the walls of my heart collapse

So put me under / I would sooner die on this table

Than face what causes me to be so unstable / I felt my heart go cold as I sank between / The ocean I am and the river I’m meant to be

Voor mij gaat dit nummer heel erg over de depressie van Bryan. Daardoor kwam dit nummer heel erg dichtbij voor de mensen die om me heen stonden. Ik zag hier mensen heel erg door geraakt en afstandelijk worden naar Bryan toe. Ik voelde dat iedereen in diep hun eigen gedachten bezig was om na te denken over de grote struggles des leven.

Bryan verwoest hiermee een stigma en taboe bij veel mensen.
Wat ik voor mij een mooie afsluiter vond, was de suggestie uit het publiek. Er was een guy die even zijn vriendin ten huwelijk vroeg midden in de show! Ik voelde iedereen gelijk emotioneel en opgeslokt worden door de situatie. Natuurlijk zij ze ja (ze zou ook gek zijn als ze dit niet zou doen) en speelde Bryan een prachtig nummer voor ze.

(sorry, hele slechte foto van de ring, ik wilde het kersverse stel niet storen met hun knuffelige bezigheden). 

Al met al vond ik dit een zeer geslaagde en persoonlijke avond! Het voelde als mijn eerste en beste privéconcert die ik heb meegemaakt!
🇬🇧ENGLISH🇬🇧

Last Sunday Saywecanfly (yes, spelled like that!) played a beautiful concert in  the Basement of Dynamo, with Jasper Mook as very suitable support act. ❤

Right as I arrived, I enjoyed the emo-teenage girl vibe very much. Bright coloured hair, choker necklaces, a very wide range of bandwrists and even a couple of catpanty’s​ welcomed me. 

What I especially like about Dynamo is that everything is so small! I walked upstairs to get a euro-coin for the lockers (why do I always forget mine?) and ran into support act Jasper Mook. It was really nice he recognised me, but maybe because it was my fourth live-experience with him? 

Jasper played an kind of predictable (but that can also be my fault🙈) and beautiful set. Even though the setlist was not really that much of a surprise, the songs were played in a new way. He used his voice in a different way and his guitar chords sounded slightly more up-tempo. At the end of the day, a great set to listen to, with as cherry on top of the cake: a teaser of a new song, witch will be on his new album. His new work sounded happier and more enthousiastic than before, but luckilly, it stays acoustic. 

Than we all got emotional with Honey:

Almost a  year is over / it’s been a rollercoaster ride,

But I’m glad that it’s not over / because it means that we survived…

…. Honey I

have been telling you sometimes / to get those bad things of your mind

and relax, from time to time / and I will say it again, tonight.

As soon as the song kicks in, the song touches me with it’s well-thought lyrics and calming guitar. To me, this is a song about a relationship, where the partner tries his best to let the soulmate enjoy life  more and show some love. What really stood out, was the personal contact with the audience. This fit well with the Basement, because there were not more than 50 people in the room. Especially cover ‘The Reason‘, (yes, that Hoobastank song) got everyone really impressed (and so they should have been!).

I’m not a perfect person / There’s many thing I wish I didn’t do

But I continue learning / I never meant to do those things to you

And so I have to say before I go / That I just want you to know
I’ve found a reason for me / To change who I used to be

A reason to start over new / And the reason is you

Amazing right? At the end of the show he gave a very personal meet and greet, where he showed his humanity and love for his fans.  

(I think he appreciated my drawing…) 

I think it’s really nice he stayed to watch Saywecanfly with everyone. I’m really looking forward to his new album (and I hope to hear a little more different songs by than…) 

At Saywecanfly we experienced the most personal and warm part of the evening. Right from the first song we knew the voice of Singer Bryan would go right through us and forced us to cry. This happened to many teenage girls, when the Sir asked if we could step back a little bit so he could come between us.

Everyone got a seat in a circle on the (little bit uncomfertable) ground and he started to play the most powerfull, acoustic songs. These songs got everyone really emotional. I was running out of Vapiano-tissues very  fast! It was really special to hear this music in the purest way, without a microphone or any electronic devices. 

Between the songs we heard some inspiring stories during the ‘Storyteller tour’ about the past of Bryan (depressions, not knowing what to reach in life). This made the lyrics very clear. Especially two songs touched me in particular.

Seventeen

I’m seventeen and it’s hard enough / To understand that I’m growing up fast

My mom and dad, were all I had / But everybody drifts like yes

There’s always gotta be a better place than here / I can feel the sun, but I’m nowhere near

So what do you say, we make like angels / And get the helll out of here

What I like about this song is that it is so vulnerable. You can hear his (kind of standard) story of growing up in a small village while having big dreams (and the struggles that come with it) through the lyrics. I think everyone recognised themselves in this song, what caused a lot of emotions.

Art of Anesthesia (yes, Jasper Mook, that is wat the song was called 🙂 ) 

Sometimes I think about who I should believe / The people who are dead or the people who are free

Sometimes I hear them as they whisper to me / I try to stay awake so I won’t die in my sleep

Give me back my oxygen mask / Cause I don’t want to feel the walls of my heart collapse

So put me under / I would sooner die on this table

Than face what causes me to be so unstable / I felt my heart go cold as I sank between / The ocean I am and the river I’m meant to be

To me, this song is about Bryans depression. That is why this song stood close to the people that werd around me. I saw people getting pretty much in their head, thinking about the big struggles in life by this song. This causes some emotional distance from Bryan but it was very special to see!

Bryan destroyed the stigmas and  taboos at a lot of people. 

To me, a great closure of the concert was the suggestion from the audience. There was a guy that  just randomly asked his girlfriend if she wanted to marry him! Right in the middle of the show! I telt myself getting quite emotional and in awe straight away. Of course she said yes (she would have been crazy if she didn’t) and Bryan played a very special song for them! 
(this is a very bad quality photo of the ring, I didnt want to disturb the lovebirds in all their cuddling…)  

Eventually, this was a very good and private evening! It felt like my first and best private concert I have ever witnissed!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: