FestivalReview: charismatisch Central Park is nog lerende

Afgelopen zaterdag was de eerste editie van Utrechts paradepaardje “Central Park Festival”. Het zelf genoemde “ultieme lentedag in het park” richtte zich op de 30-ers en de tienermeisjes, de fangirls onder ons. Deze doelgroep kreeg een line-up van Nederlandse grootmachten, als Kensington, Rondé en BLØF voorgeschoteld. Het was dus ook niet zo gek dat het festival uiteindelijk uitverkocht raakte (de Ticketswap kaartjes van de late beslissers daar gelaten).

Central Park is nog lerende…
De locatie paste opzicht goed bij het publiek dat de organisatie wilde aanspreken en het concept dat neergezet moest worden. Ik denk dat het concept van mini-Down The Rabbit Hole een goede weg is. Hierbij leent de Strijkviertel-plas zich uitstekend als hoognodige verkoeling. Het is ideaal gelegen (zo’n 30 meter van het podium af) en er word ook goed gebruik van gemaakt!

Screenshot_20170530-122645~2

Strijkviertel by night

Wat Central Park nog moet leren is hoe haar doelgroep een festival spendeert. Deze groep is duidelijk er op uit om te relaxen, in plaats van los te gaan bij het podium. Dit is natuurlijk ook helemaal prima, maar dit kost wel ruimte… die er niet is. Op een gigantisch veld als Megaland (Pinkpop) is er meer dan genoeg ruimte voor mensen die hun kleedje willen uitspreiden en relaxen. Hier niet. Dit liet veel mensen nogal plofkippig voelen. Vooral om weg te komen van het podium (om bijvoorbeeld wat te gaan eten) moet je aardig wat kleedjes over. Verder liet de aankleding van het terrein nogal wat te wensen over. Op een paar gekleurde lampjes en bewegwijzering na, voelde het geheel minimalistisch aan. Ook zijn er relatief weinig waterpunten. Het enige (drukloze) waterpunt dat op het festival stond, was bij lange na niet genoeg om de 10.000 bezoekers van een verfrissend moment te voorzien.
Als laatste (voordat ik verder ga over muziek), hadden er veel meer pendelbussen ingezet kunnen worden. Gelukkig heeft de organisatie van de (veel te lange) heenweg geleerd. Er worden voor de terugweg wel genoeg pendelbussen neer gezet. Maar nu even terug naar waar deze blog eigenlijk om gaat….

Nielson levert zijn hits…
De eer is aan de tienermeisjes-magneet en favoriete festivalslet om het festival te openen. Hij doet wat hem gevraagd wordt: hij speelt vol enthousiasme de liedjes die iedereen van hem verlangt. De tienermeisjes reageren enthousiast, maar de sfeer voelt toch wat doodgeslagen. Wel kennen ze zijn lyrics van zijn grootste hits helemaal uit zijn hoofd, wat ze ook niet laten:

Als ik naar je kijk
Als ik naar je kijk
Dan ben ik zo afgeleid
Van mijn muziek, want je bent mijn muziek.
Ik hoop niet dat je mij verwijt,
dat ik de laatste tijd alleen maar schrijf.
Van mijn lief want je bent zo lief.

Ik denk dat vooral de tropische hitte er voor heeft gezorgd dat het publiek niet echt los kwam. Ook kan het zijn dat de setlist té bekend is geworden. Hierdoor verrast hij niet meer.

Screenshot_20170530-122526~2

Nielson speelt enthousiast een zonnige set

Di-Rect is lekker op dreef…
Hier heeft Di-Rect duidelijk minder last van. De energie van gitarist en ADHD-er Spike werkt heel aanstekelijk. Ook is de extravagantheid van zanger Marcel supertof om te zien. In de setlist worden de bekende hits als Times Are Changing, Young Ones en This Is Who We Are aangevuld met de solo’s van de rest van de band, die gelukkig meer dan genoeg aandacht krijgt. Het geheel voelt origineel, pakkend en erg energiek aan.

Screenshot_20170530-122419~2

Marcel zoals we hem graag zien

Dj Willow weet alle voetjes voorzichtig los te krijgen…
Tussen de acts was er dj Willow die voor jonge en oude voetjes leuke nummers had. Er is veel variatie, wat goed valt bij het publiek. Het is een vernieuwende en zeker goede keuze om tijdens de changeovers een dj te laten draaien.

Favoriet BLØF pakt Utrecht in…
De Zeeuwse heren weten vanaf het begin precies hoe ze het publiek moeten inpakken. Ondanks dat de setlist voorspelbare elementen heeft, worden de romantische nummers met meer enthousiasme ontvangen.  Als ik om me heen kijk, zie ik jong en oud weer verliefd op elkaar worden en mee schreeuwen met de klassiekers, als Spijt Heb Je Morgen Maar.

Spijt Heb Je Morgen Maar
Kun je zingen, zing dan
Wil je springen, spring dan
Doe geen dingen in je hoofd (hoofd, hoofd)
Lijf en leden breng je naar de grens
Ik weet dat het lekker is
Overschreden jij bent ook maar mens

Tijdens Iedereen Is Van De Wereld wordt er zelfs (ondanks de hitte) mee gesprongen. Ze bewijzen zichzelf weer als een band die heel Nederland mee krijgt en zeker niet alleen van Zeeland is.

De nummers Over De Dam en Wereld van Verschil, van het nieuwe album Aan worden ook lekker meegezongen. Dit laat maar weer zien dat ze een brede fanbase achter zich hebben die hun muziek als geen ander kent!

Wereld Van Verschil
Woah, geef elkaar de handen nu maar
Vergeet de misverstanden nu maar
Het is van alle landen en van alle tijden
Versterk dan onze banden nu maar
Blus de felle branden nu maar
Vijl de scherpe randen nu maar
Blijf niet zo, verander nu maar
In een wereld van verschil

Hier kan Handsome Poets nog wat van leren…
Helaas kan dit niet over elk optreden gezegd worden. Sinds dat de jongens in 2010 de Serious Talent Award in de wacht hebben gesleept en een paar hitjes hebben uitgebracht, bleef het stil. Natuurlijk slaan hitjes Dance (The War Is Over) en Sky On Fire goed aan bij de fangirls vooraan. Hier lopen veel mensen (ondanks het weer) dan weer wél warm voor!

Screenshot_20170530-121924~2

Handsome Poets

Ik denk dat de rest van de grappige alternatieve indiepop nummers niet meer aan slaan. Het voelt een beetje té alternatief. Dit viel vooral op tijdens een cover van Dua Lipa’s Be The One. Het nummer wordt op zo’n traag tempo gespeeld dat het niet opvalt dat het een cover is van dat ene bekende nummer, en de kick voor het refrein te plots komt. Ook is het refrein te snel voorbij en keert het nummer weer terug naar hetzelfde, tergend trage tempo. De tempowisselingen in hun uitvoering voelen chaotisch aan.

Het nummer Alright maakt het geheel nog wat ongemakkelijker. Het wordt opzicht wel leuk gebracht, maar alle positieve vibes voelen nep aan en had beter volstaan bij een EO-jongerendag. Daar hebben de heren meer kans dat hun positiviteit wordt opgepakt door het publiek. Het wordt pas echt voelbaar ongemakkelijk als zanger Tim álles uit het publiek probeert te halen. Dit doet hij door het publiek nog even een stuk of honderd keer Amen te laten zingen. Dit terwijl het eigenlijk al duidelijk is dat we aan het einde van de set zijn aanbeland en iedereen hetzelfde denkt: let’s get this over with.

Ondertussen vervolgt Rondé zijn zegetocht…
De Serious Talent van 2014 heeft het publiek beter te pakken. Vanaf hitjes Do You Feel tot aan We Are One en monsterhit Run is het feestje aan! Ook tijdens het minder bekende Hunt Me Down verslapt de aandacht niet. Het kan komen omdat de temperaturen gelukkig wat koeler zijn geworden, maar ik denk ook dat het komt omdat de teksten pakkender en meer hapklaar zijn:

Go
Every time you walk around
Inside my mind I hope
That all your ideas
Or what you came to do was
Go

De band probeert bij het schrijven van hun teksten zich te focussen op de problemen van het jongvolwassen zijn. Zangeres Rikki: ‘Wij zijn jong. Je bent op zoek naar jezelf en naar de ander. Daarbij leef je vaak tussen hoop en wanhoop, tussen zoeken en vinden. Verlangen is er altijd, maar jezelf kwijtraken is ook weer heel confronterend.’ Dit is geen PR-praatje dat ik van hun website heb geplukt (oké, misschien ook wel) maar feit blijft dat hun teksten ook echt zo tot zijn recht komen.

Rikki heeft de aandacht van het publiek helemaal waar ze het hebben wil: op haar. En tegenwoordig ook op haar band. Het is te merken dat ze in haar korte carrière heeft geleerd haar band bij het optreden te betrekken. Ze draagt de band bij zich en ze doen het samen, in plaats van dat haar band haar accessoire is. Hierdoor voelt het meer als één geheel. De set eindigt met een paar grote confettikanonnen tijdens Headlights en daarmee wordt het feestje compleet!

IMG_20170527_205810700_HDR

Rondé heeft als één van de weinige bands zijn eigen podium aankleding mee…

Ik verwacht veel van deze band. Tot nu toe zijn ze dezelfde route aan het afleggen van de headliner van de dag. Met veel clubshows dit najaar zullen ze in de toekomst hopelijk uitgroeien tot een stadionband van formaat (in een aantal jaar, laat ze eerst maar lekker muziek spelen en confetti gooien…)

Kensington is Home Again
Kensington is terug waar het allemaal begon, en dat laten ze merken ook! Vanaf de (ietwat lange) intro is er alles aan gedaan om dit hét feestje van het festival te laten zijn. Kosten noch moeite zijn gespaard om alle visuals en special effects goed tot zijn recht te laten komen. Tijdens de changeover zien we minstens vijftien (!!!!!) man aan Kensington-crew over het podium vliegen, om de laatste dingen nog klaar te zetten.

Screenshot_20170530-122034~2
Kensington geeft het publiek wat het wil

Hier valt dan ook niks aan op te merken! Vanaf het moment dat gitarist Casper het podium op komt is duidelijk dat dit een energieke show gaat worden, waarvan de spanningsboog constant gespannen gaat blijven. Wat wel opvalt, is dat de spanningsboog vooral in het optreden zelf zit, niet zozeer in de invulling van de setlist. In de setlist vinden we terug wat we verwachten: veel nummers uit het recente album Control en wat festivalhitjes. Wel is de uitvoering hiervan weer zo subliem als wat we van Kensington mogen verwachten. De stem van zanger Eloi snijd dwars door ons heen, vergezeld door de harde drum en de melodische (bass)gitaar. De catchy lyrics maken het zingfeestje compleet.

All For Nothing
Hurry up now
don’t you see that I’m fading
Into older mans’ grey
and oblivion light
Who would I be
to forgive and embrace when
When your talk is as low
as your head is high
Is it all we live for
Now I see you don’t get it
When you call it a loss and I call it win

Gezien het feit dat alle aanwezigen minstens vijf kansen hebben gehad om deze band live te zien, worden deze teksten ook met volle borst mee geschreeuwd (ja geschreeuwd, ik heb niemand echt horen zingen, het voelt gewoon lekker om die teksten eruit te schreeuwen). Dit gebeurd dan ook vooral bij meest recente hit Sorry. Het nummer gaat recht door mensen heen en ik zie veel fans geraakt worden als ik met veel sorry’s over alle kleedjes heen stap, op weg naar de pendelbus…

Ondanks dat ik niet de hele set heb kunnen zien, vind ik dit zeker de gedroomde headliner voor dit Utrechtse festival!

 

Ik weet zeker dat als de organisatie zich meer gaat verdiepen in de doelgroep, dit concept uit kan groeien tot een stabiel terugkerend festival. De tekortkomingen worden al snel door mondige festivalgangers op Facebook gegooid en snel door de organisatie opgepakt. Ik hoop dat dit een les mag zijn, en dat die fangirls samen met die 30-ers nóg meer kunnen genieten van al het moois dat dit festival te bieden heeft!

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: