Album Review: Rise Against – Wolves

IMG_20170610_183019_538

Rise Against rised duidelijk weer uit een dikke laag stof, aangezien we al 3 jaar niks meer van één van de tofste Amerikaanse rockbands hebben gehoord. In de afgelopen tien jaar hebben ze bewezen dat ze die positie prima vast kunnen houden. Nu is er Wolves. Voor een lyricliefhebber met gingerbaardje één groot feest. Het nieuwe album schreeuwt namelijk goede, dubbelzinnige teksten die super toegankelijk en met genoeg pit begeleid worden door (bass)gitaristen Zach Blair en Joe Principe. Het voelt als een politieke reis door de gedachtegang van de (vaak toch al) door politiek en samenleving geïnspireerde band.

Wolves
De openingstrack voelt als een goede reden om dit album te schrijven. Er is veel narigheid in de wereld aan de hand. Dit lijkt een prima voedselbron voor goede teksten die woede uitspreken en verandering willen zien.

Ik denk dat dit ook de reden is dat we drie jaar op dit album hebben moeten wachten en het ineens daar was.

But I am ready to explode
Like a tiger in a circus
Cracking whips are all I know
I’m searching for a sense of purpose
We are the wolves at the gate
Our numbers growing every day, yeah
You can’t fight us all, no
We are the wolves at the wall
We break in like a waterfall, yeah

House On Fire 
De tweede single sluit hier heel goed op aan, door meer context aan de woede te geven. Het lijkt een specifieke situatie te omschrijven, waar je heel veel om iemand geeft, maar die persoon hier schaamteloos gebruik van weet te maken:

I thought that we would build this together
But everything I touch just seems to break
Am I your sail or your anchor?
Am I the calm or the hurricane?
So I’ll just hold you like a hand grenade
You touch me like a razor blade
I wish there was some other way right now
Like a house on fire we’re up in flames
I’d burn here if that’s what it takes
To let you know I won’t let go of you

The Violence
Zo’n maand geleden hoorde ik  de eerste single van het album. Ik was gelijk onder de indruk van het politieke statement die zo duidelijk in het refrein te vinden is. Ook al is de boodschap ergens ook heel hippie-achtig (stop de oorlog, laten we elkaar van bewust maken hoeveel geweld er in de mensheid zit) wordt het heel krachtig gebracht.

The bombs are getting closer everyday
“That could never happen here” we used to say
Have these wars come to our doorstep?
Are we not good enough?
Are we not brave enough?
Is the violence in our nature
Just the image of our maker?

Welcome To The Breakdown 
Ook in dit nummer hoor ik veel politiek activisme. Het voelt alsof ze iedereen willen aansporen om meer hun eigen weg te gaan en minder het populaire, bekende pad te volgen.

It’s a game, you’ve been played
It’s a flock, you’re the sheep
It’s a pied piper song that has lulled you to sleep
It’s a lie and you fell for it, hook line and sinker
A hand that you shook that then gave you the finger

Far From Perfect
By far mijn favoriet van het album. De lyrics van dit nummer raken mij het meest. Dit omdat het gaat over het accepteren van jezelf en het respecteren van je ‘tekortkomingen’. Dit is heel goed verwoord en ze weten precies waar ze mensen kunnen raken.

We are far from perfect but perfect as we are
We are bruised, we are broken
But we are goddamn works of art
In every color we shine
A tapestry of scars with every thread
We’re growing stronger and moving on
We’re finding right ways despite the wrong ones
We’re clearing paths blocked by storms
We’re finding the beauty in what you’ve ignored

Bullshit
Bullshit voelt als een vreemde eend in de bijt. De politieke boodschap is minder in verband gebracht met een context.
screenshot_20170610-182521-e1497112405194.png

Het enige dat valt te bedenken is dat het nummer gaat over de bullshit die mensen over elkaar zeggen. De bullshit die geen positiviteit verspreid en mensen niet vooruit helpt.

Your signs say we’re not good enough, not cute enough
Not smart enough, not worth your love
Out with the old and in with something new
This is bullshit, this is bullshit
Bullshit and you’re too afraid
To face the storm you helped create

Politics Of Love 

Like buried seeds in the ground
Invisible but growing
Underneath pushing out
Now tangled in the vine, I hear the sound
Heartbeats from a world so far away

Parts Per Milion
Dit heeft zich duidelijk laten inspireren door de druk en de rusteloosheid van tegenwoordig. In de lyrics hoor ik iemand die er moeite mee heeft om te weten wat hij belangrijk vindt en waar hij zijn tijd aan moet besteden, aangezien er aan alle kanten aan hem getrokken wordt.

We are all turned on but then we all tune out
As we are hypnotized by the sparkling lies
We fall under their spell
But don’t forget that these are choices
That we don’t have to make, so many voices
That have led us astray, we can’t keep anything down
The room is spinning around
There must be something in the water,
yeah there’s something in the air
Just ‘cause I can’t put my finger on it,
it doesn’t mean that it’s not there

Mourning In Amerika
Het nummer klinkt als een overweldigende arena sing-a-long, of een meer pittige versie van Bruce Springsteen. Dit is vooral te merken aan het tempo van het nummer en hoe het gezongen wordt.

Bound for glory on this train but there’s a bridge out up ahead
Noise cancel, drown the signal out
Change channels, manufacture doubt
When the only thing we’ll fight for ever day
Is a better seat on a crashing…
Plain to see but hard to breathe
The streets are full of tumbleweeds

How Many Walls
De titel geeft het eigenlijk al aan. Rise Against is op zoek naar een manier om een politiek statement neer te zetten. Ook voelt het als een steek onder water naar de plannen van Trump en de oorlog in de wereld. Daarnaast het gaat het ook over de oplossingen hiervoor en wat de weg is om hier uit te kunnen komen.

How many walls can you put up?
How many guns ‘til you feel safe?
How many times can we watch this story
over and over and over again?
How many years have we wasted
counting the lies that we’ve been fed?
For something to change we have waited
over and over and over again
Chasing our own tail, the more we learn
The less we know as the monsters lost in history
And now making their return, as we bow down
Roll out the carpet red as rose
We should have known

Miracle
Album closer Miracle komt met een fijne afsluitende psychologie.

Wij zijn allemaal verantwoordelijk voor onze eigen dromen en dingen die we willen aanpakken en van ons ons to do lijstje af willen halen. Er is geen tijd om te wachten op wonderen die dit laten gebeuren en we moeten leven zoals we dat zelf willen. Zonder bang te zijn. Zonder ons te laten stoppen door onze gedachten.

Are you going to wait here for a sign to let you know now?
Are you going to sit there paralyzed by what you’ve seen?
Or are you going to finally grip the wheel?
Is this more than you expected it to be?
Don’t wait for a miracle to tumble from the sky
To part the seas around you or turn water into wine
Don’t wait for a miracle, the world is passing by
The walls that all surround you are only in your mind

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: