Concert review: de zegetocht van The 1975 is onnavolgbaar…

IMG_20170619_221232480

ENGLISH BELOW!

Een jaar na hun headlining show op Rock Am Ring en bijna 5 maanden later dan gepland, bracht de ILIWYS-tour een bezoek in onze hoofdstad. De wereldtour rond hun laatste album, I Like It When You Sleep, For You Are So Beautiful, But Yet So Unaware Of It, liep wat vertraging op. Toch stonden ze samen met Pale Waves in de AFAS.

Het is niet toevallig dat deze band tot voorprogramma van het Europese deel van de tour wordt bekroond. Ze komen ook uit Manchester en trekken beiden dezelfde tienermeisjes aan. De band is onder leiding van de (zeer schattige) Heather Baron-Gracie. Zeer schattig is denk ik de beste omschrijving van hun soort indie rock. Pale Waves brengt een rustigere, warmere indie rock dan The 1975. Het voelt alsof de electrische (bass)gitaren van The 1975 zijn gejat en vervangen zijn door een tropische gitaar. Dit valt dan ook erg te merken aan het publiek, dat toch wat timide en ingetogen reageert. Het voelt alsof mensen tijdens het nummer Kiss (na een kwartier van nauwelijks reactie en de gebruikelijke aanmoediging na elk nummer) pas los beginnen te komen.

Toch ligt dit niet aan de band. De band probeert op veel manieren contact met het publiek te maken. Helaas tevergeefs. Ook heeft de band wél de nummers en teksten om deze doelgroep aan te spreken.

My Obesession
And you know that I’ll never leave you
And I’ll lie by your side if you want me to
Your eyes so burdened with sadness
Such a pure heart lost in the madness
I stay away to make sure you never break

De band heeft de nummers speciaal geschreven voor deze tienermeisjes, die nog in een onzekere en ontdekkende fase van liefde zitten. Toch worden de nummers gewoonweg niet opgepikt.

Iets waar The 1975 geen last van heeft. Het is duidelijk dat al deze tienermeisjes (en oké, de vaders, moeders en handvol volwassen mensen daar gelaten) voor The 1975 komen. Vanaf standaard openingstrack The 1975 lopen mensen zonder oor bescherming sowieso chronische gehoorbeschadiging op. Het gegil en geschreeuw van alle tienermeisjes gaat door merg en been. Zanger Matthew (Matty) geniet enorm van al deze aandacht.

Het begin van de setlist voelt als een exacte kopie van de show die nu al meer dan een jaar gehouden wordt. Het enige verschil is dat de belichting in meer 3D is uitgevoerd, de kleuren en vormen blijven grotendeels hetzelfde. Zelfs de city lights print op het led scherm blijft hetzelfde. Dit verandert gelukkig wel naar mate de show vordert. Toch zijn de nummers hetzelfde uitgevoerd, en kan dit meer variatie gebruiken.

Dit verandert pas tijdens Heart Out. Tijdens het nummer worden alle instrumenten uit de kast getrokken, wat het geheel meer compleet en puur maakt dan op het album. Ook valt op dat zanger meer los komt. Na zo’n kwartier is hij all over the place en heerlijk theatraal zoals we van hem gewend zijn. Vooral tijdens zijn soort van Stromae – Formidable (dronken guy) imitatie tijdens A Change Of Heart weet erg op te vallen.

Dit kan rekenen op veel geschreeuw en gegil (en Omg Matty, you’re adorableeee  / Wow, I wanna fuck him so baaad‘s!) van de gemiddeld 12-jarigen. Het enige nummer dat ze stil lijkt te krijgen is klassieker Medicine.

I, I wanna marry you
Said I, I adore you
And that’s all I have to say bye-bye
And you opiate this hazy head of mine

Het is niet gek dat dit nummer ze stil krijgt. Het is namelijk lastig te verkrijgen (het staat alleen op een oude single, voordat ze bekend werden). Dit zorgt er voor dat mensen het nummer echt willen horen en hier gelukkig niet doorheen willen schreeuwen.

Gelukkig houden ze ook netjes hun mond tijdens mijn favoriete nummer, Menswear. Deze uitvoering voelde ook totaal anders dan op het album.

De puurheid van deze live versie overvalt mij en vele anderen. De LHBT-pride speech die  vlak voor Loving Someone komt, overvalt minder. Hier lijken de fans dan ook op voorbereid (de bijbels om op het podium te gooien lagen vast al een tijdje klaar). De reactie van Matty ‘Don’t throw a fucking scription at me when I’m talking!’ is dan wel weer raak.

Richting het einde van de set wisselende acoustische nummers en de fijne uptempo nummers uit het meest recente album elkaar af. Vooral fallingforyou valt hierbij op. De laatste uithaal (I don’t want to be your friend / I wanna kiss your neck) voelt dan ook fenomenaal, en inmiddels is zelfs de belichting heel artistiek en innemend geworden.

Na zo’n 1,5 uur komt dan toch echt fan favourite Sex! Het is zeer genieten hoe iedereen in dit nummer op gaat en alles om zich heen vergeet.

Gelukkig mogen we extra lang van dit geweldige nummer genieten, door de superlange outro en de bijbehorende verblindende flashing lights. Vervolgens kan iedereen genieten tijdens een superenthousiaste versie van Chocolate.

Well I think we better go, seriously better go
Said the feds are here you know
Seriously better go
Oh oh, well I think we better go
Said the feds are here you know
Said Rebecca better know
Seriously better go

Heel even zijn we bang dat dit dan toch het einde van de setlist is. Dit zou zeer treurig zijn, aangezien we grootste hit The Sound nog niet hebben gehoord. Gelukkig kan iedereen nog één keer helemaal los gaan op The Sound, voordat deze lange set dan toch echt voorbij is.

Al met al was dit optreden echt een fenomenaal optreden, wat de 5 maanden wachttijd zeker waard was! De setlist was hier en daar ietwat voorspelbaar, maar de onbekendere nummers met verrassende uitvoering zorgden voor scherpte in het optreden. Wel zou ik heel blij zijn als in 2018 Music For Cars het licht ziet en de voorspelbaarheid weg blijft.

ENGLISH

365 days after their headlining show on Rock Am Ring, and almost 5 months later as planned, the ILIWYS-tour visited our capital city, as well. The world tour around their latest album, I Like It When You Sleep, For You Are So Beautiful, But Yet So Unaware Of It, had some delayings. Yet they were there, teaming up with Pale Waves at the AFAS.

IMG_20170619_221232480

It is no coincidental that this band was crowned as the support act of the European leg of the tour. The Manchester based band attracks the same kind of teenage girls. The band was led by the (very cute) Heather Baron-Gracie. Very cute would describe their kind of indie rock in a good way. Pale Waves brings a more quiet and warm indie rock than The 1975. It feelsl like the electronic (bass)guitars are stolen and swapped for a tropical, warm guitar. This is picked up by the reaction of the crowd, who feels rather self-conscious and modest. It feels like everyone is loosen up during Kiss (after fifteen minutes of barely any reactions and the usual encouragement after every song).

This is not the fault of the band. The band is trying to make contact with their fans in many ways. Unfortunately, this is in vain. The band does has the songs and the lyrics to appeal to the target audience.

My Obesession
And you know that I’ll never leave you
And I’ll lie by your side if you want me to
Your eyes so burdened with sadness
Such a pure heart lost in the madness
I stay away to make sure you never break

The band has written the lyrics especially for these teenage girls, who are in an uncertain phase when it comes to love. The songs are being enlighted subtly, by the mysterious and dark lightning. Despite the effort, the songs are not being picked up.

Something that is not lacking at The 1975 at all! It is clear that these teenage girls (and yeah, some fathers and moms and indie-people) came for The 1975. From standard opening track The 1975, the people without ear protection are definitely leaving the show with chronical hearing loss. The screaming and yelling of all teenage girls is going to the bone. Yet, singer Matthew (Matty) Healy is not letting this get to him.

The beginning of the setlist feels like an excact copy of the show we have known for over a year now. The only difference is that the lightning is executed as more 3d, the colours and shapes are remaining the same for the most part. Even the same old city light print on the led-screen is the same. Luckilly, this changes as the show progresses. Yet, the songs are performed excactly the same way, this can use some variation.

This changes during Heart Out. During this song, all instruments are being pulled out, which makes the whole experience more complete and pure than the album version. Matty is loosing up, as well! After fifteen minutes he is all over the place and very theatrical again, just like we know him. Especially because of his imitation of Stromae – Formidable (drunk ass guy) during A Change Of Heart.

This can count on a lot of screaming and yelling (and ‘Omg Matty, you’re adorableeee / Wow I wanna fuck him so baaad!’s) of the one with another, 12-years olds. The only song that gets them to shut up is classical one Medicine.

I, I wanna marry you
Said I, I adore you
And that’s all I have to say bye-bye
And you opiate this hazy head of mine

It is not random that this song gets them to shut up. It is not easy to know the song (it is only available on an old single, Medicine, released before they got famous). This makes sure the crowd wants to know the song and don’t  have to scream and yell above it. Luckilly, they shut up during my favourite song, Menswear. This live version is so different than on the album!

The pureness of the version was overtook me, and a lot of other fans. The LGBT-pride speech that followed, didn’t had that reaction. The fans seem prepared for this (I’m sure the Bibles to be thrown at stage were packed a long time ago). The reactino of Matty ‘Don’t throw a fucking scription at me when I’m talking!’ is great, though!

Towards the end of the set, acoustic and great uptempo songs from the most recent album are interchanging. Especially fallingforyou stands out. The last loudest note (I don’t want to be your friend / I wanna kiss your neck) feels phenominal and meanwhile, even the lightning is very artistic, original and captivating.

After 1,5 hours of waiting there’s finally fan favourite Sex! I really enjoy how the crowd is involving in the song and forgetting everything around them.

Luckilly, we are allowed to enjoy this great song extra long, because of the super long outro and matching flashing lights. Thereafter, everyone can enjoy the super enthousiastic version of Chocolate.

Well I think we better go, seriously better go
Said the feds are here you know
Seriously better go
Oh oh, well I think we better go
Said the feds are here you know
Said Rebecca better know
Seriously better go

For a moment, we are affraid this is the end of the setlist. This would be very sad, because we haven’t heard biggest hit The Sound yet. But of course, they wouldn’t leave without playing it! Everyone goes crazy one more time, before this long set is really over.

All in all, this performance was phenomenal, which makes the 9 months of waiting very much worth it! The setlist was here and there rather predictable, but the more unfamiliar songs with surprising live version put some definition in the performance! I would be very glad if Music For Cars gets to see the light in 2018, and the band will be less predictable.

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: