Festival review: Rock Werchter Vrijdag

Vol spierpijn rol ik de tweede dag van Rock Werchter op. Een dag die rustig tot ‘indie-dag’ bekroond mag worden.

Lany

Hoogtepunt: ILYSB
Het is voorspelbaar hoe het populaire I Love You So Bad voor een hoogtepunt zorgt. De handclaps ontbreken zeker niet en het zomerse synthpop nummer is zeker een aanrader!

IMG_20170630_131621840

De set. De zoetige synthpop doet het goed bij de tienermeisjes op de vroege middag. Deze lijken de band als geen ander te kennen. Ze hebben zelfs rozen meegebracht voor Flowers On The Floor. Dit terwijl het nummer vandaag pas op het debuut album verschijnt. Ook het congratulations on the new album laken omschrijft de liefde voor de band goed. Is die liefde terrecht, of meer een uit de hand gelopen tiener obsessie? Gezien de muzikaliteit van de band neig ik toch naar het laatste. De muziek klinkt domweg niet spannend genoeg. De energie van de zanger voelt ook ietwat timide en sloom aan. Maar ach, de tienermeisjes geloven het toch wel!

Maggie Rogers

Hoogtepunt: On + Off
Na het gitaar-debacel weten Maggie en haar band de sfeer weer helemaal goed te maken. Het lijkt alsof ze met dit nummer terug vallen op de lyrics in On + Off: It’s okay / it’s okay / I’m okay / I’m alright again.
De set. Maggie begint sterk en puur met een acoustisch deel van haar set. Dit valt ook te merken is aan het wiet gehalte in het publiek. Gedurende haar set probeert ze meer uptempo instrumenten uit. Helaas staan deze te hard afgestemd (lekker gesoundcheckt, joh!)

IMG_20170630_152249667

Uiteindelijk wordt dit bijgesteld, maar sneu genoeg gaat dit snel weer mis. Het publiek hoort niets van de gitaar en er komt absurd veel geluid uit de microfoon. Wel gaan Maggie en de band hier goed mee om! Ze geven veel energie en de connectie met het publiek lijkt prima.

IMG_20170630_151707105

Na de gigantische knal die de gitaar uiteindelijk weet uit te brengen, klinkt Maggie toch anders. Er is veel meer ongecontroleerde vibratie (zenuwachtigheid?) in haar stem. Hierdoor klinkt haar stem minder vast en krachtig. Wel weet ze de set netjes af te sluiten en kan ze met opgeheven hoofd terugkijken op een chaotisch, maar voldoende optreden.

Future Islands

Hoogtepunt: Seasons
De handclaps en fluitjes vanuit het publiek ontbreken zeker niet in de theatrale uitvoering van dit nummer. De band weet als geen ander om het publiek mee te krijgen.

De set. De rauwige rockstem van zanger wordt gecombineerd met veel speelse, theatrale grunges. Dit laat het geheel spannend en vernieuwend aanvoelen. Spannender dan een gemiddelde indie-rockband als The War On Drugs. De visuals op de schermen zijn mooi en lichten de zanger subtiel uit. Ze laten goed de focus leggen op waar het eigenlijk om gaat: de rockmuziek!

IMG_20170630_160614159

JAIN
Hoogtepunt: Makeba
Zodra de reclamehit met een zangspelletje ingeluid wordt, is iedereen in de feestmodus. Iedereen geniet van de zomerse klanken en aparte oeh-wieee’s in het nummer. Het is goed te merken dat Jain heel makkelijk het publiek aan haar voeten heeft liggen.

IMG_20170630_171303126_BURST000_COVER_TOP

De set. Jain weet te overtuigen met de verschillende meezing-spelletjes die ze met het publiek speelt. Haar zomerse nummers zijn hier dan ook heel geschikt voor en werken erg aanstekelijk. De combinatie met de Afrikaanse drummer werkt hier heel goed bij. Wel vond ik haar ode aan Parijs (het drama in Bataclan) in de set ets minder. De teksten hadden niet veel meer om handen dan alleen when I stand on your roof, I see all your light, all the stories you have. Ondanks dat dit (en vele mensen met mij) in het verkeerde keelgat schoot, houd ik haar zeker in de gaten!

Oscar And The Wolf

Hoogtepunt: Breathing
Max en compagnons weten te overtuigen met een hele bijzondere versie van dit nummer, die lastig in een hokje te vangen is. Het is acoustisch en uptempo en alles wat er tussen in zit. Ze weten zeker te verrassen, aangezien iedereen een uptempo hoogtepunt verwacht. Het acoustische deel klinkt erg puur en laat de lyrics nóg beter uit komen!

IMG_20170630_220105435

De set. Twee jaar terug speelde Max op Pinkpop zijn doorbraakshow in Nederland. Nu, twee jaar later begint zijn succes explosieve vormen te krijgen.
Nog voordat Bazart is afgelopen, wordt er buiten al voorgedrongen om hier vooraan te staan. Dit is dus zo’n 1 uur en 10 minuten voor Max en zijn vrienden los barsten.
Tijdens dit uur zit alles vooraan al dicht gestouwd met vooral (hoe kan het ook anders) tienermeisjes (en ja, een enkele jongen).

IMG_20170630_215957278Dit laat maar weer zien waar de Belgische indie-dance grootmacht toe in staat is. Vanaf het begin is Max helemaal in zijn element. So Real begint op gigantische hoogte, waar Max boven zijn bandleden schittert.
Na So Real krijgen we een hitparade met The Game en You’re Mine. Naast alle hitjes krijgen we veel nieuw werk. En daar zit nou net het probleem in deze set. In zijn nieuwe werk leggen Max en zijn band veel meer nadruk op het electronische deel in hun muziek. Neem nou bijvoorbeeld Honey. Het nummer klinkt erg oppervlakkig, met weinig diepgaande teksten, die constant herhaald worden. Het nummer klinkt te simpel. De andere nieuwe nummers klinken ook heel erg ongeïnspireerd. Als je zo’n 1,5 minuut lang alleen You got me going all night / you got me on fire of alleen het woord touchdown kan herhalen in je nummer, gaat er ergens iets mis.

img_20170630_222126408_burst000_cover_top.jpg

De aankleding van het optreden voelt alsof dit de gedroomde headliner van de dag had moeten zijn. Met veel onnodig vuur, bellen en confetti probeert Max nog de oppervlakkigheid van de nummers te overschreeuwen. In de extreme, extravagante setting lijkt Max zich zich compleet Max te voelen. Volledig in zijn kanten blouse en al zijn genderloosheid weet hij een stijl neer te zetten die weinig mensen staan. Hij weet op een absurd gelikte manier het publiek om zijn vinger te winden en iedereen mee te krijgen.

Er is weinig plek voor oud werk. Undress en Joakim halen het gelukkig wel tot de setlist. En Max kan tijdens Moonlight wel laten zien wat hij muzikaal gezien in huis heeft. Hij geeft een puur en breekbaar randje aan dit gevoelige nummer. Natuurlijk kan Strange Entity ook niet ontbreken als gedroomde set closer.

Radiohead

Hoogtepunt: Pyramid Song
De pyramide waar de visuals, na elk nummer, telkens op terug komen, lijkt symbool te staan voor dit geweldige nummer. Het tempo van het nummer is heel traag, terwijl niemand hier last van lijkt te hebben. Iedereen geniet gewoon van de teksten en is aan het meezwieren, als het nummer doorkabbelt.

IMG_20170630_234305709

De set. De grote gaten bij het hoofdpodium en makkelijke doorgang voor laatkomers als ik vallen direct op. Ik denk dat dat komt omdat de act geen groot feest is. Dit is muziek waar je ook prima op de grond naar kan luisteren en relaxen.
De band geeft ons precies waar we op wachten. Een geweldige wervelwind van acoustische en snelle nummers en alles wat daar tussenin zit. 

Alles voelt heel netjes uitgevoerd, met een nette pauze tussen de nummers (letten we even op, Kings Of Leon?). Ondanks het feit dat de set zo’n half uur eerder dan gepland eindigt, heeft iedereen toch kunnen genieten van deze zeer nette show!

Natuurlijk was Radiohead niet echt één groot feest als afsluiter. Maar alle muzikale harten zijn aan het einde van de tweede dag met deze headliner wél aan hun dagelijkse dosis mooie muziek gekomen!

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: