Album review: Pvris – All We Know Of Heaven, All We Need Of Hell

Op het laatste succes White Noise (2014)  had de van oorsprong Amerikaanse post-metal band het geluid al drastisch naar beneden gebracht. Met meer pop en electronische invloeden probeerden ze hun fanbase uit te breiden. Dit succes bracht ze na een tijd via vele voorprogramma’s (waaronder Bring Me The Horizon), uiteindelijk naar een eigen tour. Tijdens de laatste (goed bezochte) Europese tour werd duidelijk dat er een nieuw album zou komen: All We Know Of Heaven, All We Need Of Hell. Valt de band hierbij ook voor de pop-electrohoop die goed lijkt te scoren tegenwoordig?

Heaven
I think we were cursed from the start / Second I let you into my heart
Do you think we were speaking in tongues / Or simply not enough?
Do you ever wonder / Who took the light from our life?

lynn

De eerste single van het album is eigenlijk alles wat de band wil vertegenwoordigen, in vergelijking met het vorige succes. Het nummer klinkt een stuk meer electro/indie-achtig, door de heftige gitaren (waarvan het geluid sterk naar beneden is gedraaid) en de lichte electronische geluidjes die er in te vinden zijn. Dit betekend niet dat we minder mogen verwachten van frontvrouw Lynn Gunn en haar mannen. De tekst klinkt nog steeds als een open dagboek, aangevuld met vele mooie omschrijvingen en taalstijlen. Het nummer weet goed te vertegenwoordigen hoe het is om teleurgesteld te worden door een belangrijk iemand in je leven. Aangevuld met de naar beneden gedraaide gitaargeluiden en drums komt haar stem veel beter tot zijn recht en raakt het nummer meer als bij het voorgaande succes.

Half
Half my bones in the city streets / The other in my sheets
And I don’t think they’ll ever get / The chance to meet

De tweede teaser en derde single voor het album kwam live tijdens de laatste tour in Londen. Het nummer heeft gelukkig een stuk meer pit dan de eerste single. Het tempo van de drums is flink verhoogd, tot een fijn ritme, dat de juiste energie weet te geven aan het nummer. Het nummer weet weer de nadruk te leggen op heftige emo-teksten die er blijkbaar heel goed in gaan bij hun soort alternatieve publiek.

Anyone Else
‘Cause I could touch a hundred thousand souls
But none of them would ever feel like home
And no matter how far and wide I roam
You are the only one that I’ll ever know

Het geluid van Anyone Else lijkt wel een exacte kopie van wat we in Nederland kennen als Rondé. Het is bizar hoe sterk de geluiden op elkaar lijken. Ook qua nummeropbouw is het kenmerkend als de rest van de nummers op het album: standaard couplet, vele malen het zinnetje van de pre-chorus, refrein x2 en klaar. Ik denk dat hiervoor gekozen is omdat het wel makkelijk succes oogst. De band probeert dit nog recht te zetten door aan het einde nog een alternatieve, dromerige harp-outro in te zeten. Helaas valt dit compleet als een vreemd iets in het nummer.

What’s Wrong
Take the mirror from the wall so I can’t see myself at all
Don’t wanna see another damn inch of my skull
Don’t need you to tell me I’m so cynical
Quit being so over-skeptical
Don’t need a metaphor for you to know I’m miserable

Het duurt lang voordat we invloeden vanuit het oudere werk horen. What’s Wrong is eigenlijk het eerste nummer dat door het gebruik van de donkerdere gitaren en bass drum veel nostalgie met zich mee brengt. Gelukkig horen we meer van Lynn’s geschreeuw en heeft het nummer meer een edgy randje.

Walk Alone
I was your be all end all / Isn’t that pitiful Oxygen to your blood
Lead in your lungs / Always tearing you apart

Met What’s Wrong begint er een soort van nieuwe era, waarin het geluid meer gevuld en donkerder klinkt. Met behulp van de zwaardere drums en stem van Lynn brengen ze een ode aan hun eerdere geluid. In de rest van het album klinkt haar stem heser en hoger. Dit geeft een mooi contrast aan het album, helaas staat dit contrast hier wel in de minderheid in. Het wordt te weinig doorgezet naar andere nummers op het album. Het grootste probleem is, net als bij Anyone Else, dat de opbouw van de nummers saai begint te worden en te makkelijk om te doorgronden is.

No Mercy
This place is going up in flames / And we watch and we wait
And I think I kinda like the way / It burns in my face

Hier lijkt No Mercy een uitzondering in te zijn. Het nummer is een fijn, energiek nummer dat een ode is aan de eerdere periode van de band. Het geluid is een stuk harder, als Lynn op een zelfdestructieve manier over haar problemen schreeuwt. De opbouw is ook veel minder voorspelbaar en houdt je constant benieuwd naar het nummer.

Nola 1
I’m at a loss for words under a full moon  Staring at the ceiling of a white room
Does the mirror in the corner see my shame too?
Or a different view?

Het is interessant hoe open en direct de tekst is over verandering van een persoon. Gelukkig is de poppy kant van het album hier ook niet in terug te vinden. Het nummer vindt een goede balans tussen de ruigheid en de nieuwe weg die de band is ingeslagen.

Alleen had ik wel gewild dat deze kant het hele album door te horen was. Het is jammer hoe sommige nummers zo commercieel worden gemaakt. Natuurlijk zal de band ook een hoop extra fans krijgen, maar de fans die de band al kennen vanaf EP 1 zullen duidelijk de verandering merken en er het zijne van vinden. De stem van Lynn is in de loop van de tijd een stuk volwassener geworden, maar de band is duidelijk minder ruig en fel dan eerst.

Voor de mensen die dit niet uit maakt: op 17 november laten ze het nieuwe geluid horen in de Tivoli!

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: