Concert review: Roosevelt (+ Klyne)

Na een ongekend succesvol festivalseizoen, gooit alleskunner (singer-songwriter, gitarist, pianist én producent) Marius Lauber er nog even een clubtour achter aan. Na o.a. Lowlands, Down The Rabbit Hole en Sziget nu Paradiso aan de beurt. Dit om de elektronische remixes van zijn eerste echte album, Roosevelt, nog even wat extra kracht bij te zetten. Maar weet hij het album een jaar na dato nog steeds live relevant te maken?

img_20170928_213805574857014527.jpg

De Duitser wordt vergezeld door de Nederlandse band Klyne. Een heel begrijpelijke en slimme keuze. De band maakt een synth-pop, die aan sluit bij waar Marius toe in staat is. Maar ondanks dat de band al zo’n 2 jaar aan de weg timmert, blijft het succes achter. Vooral live valt dit helaas nogal op. Dit kan natuurlijk komen omdat een show geopend moet worden. Het publiek moet nog warm gemaakt worden, de vibe moet nog even aangevoeld worden en de eerste dansjes zijn nog voorzichtig.

Toch valt op dat het publiek niet valt voor de alternatieve synth-pop. Ik denk omdat de alternatieve stukjes (plots het hele nummer omgooien en geen duidelijke structuur leveren) de sfeer te veel vermoorden. Juist als iedereen best lekker schijnt te gaan, weet de band een onverwachte twist in het nummer te gooien die niet opgepakt wordt.
Zanger Nick Klein probeert nog op elke mogelijke manier het publiek mee te krijgen, maar krijgt geen reactie. Dit wordt pijnlijk duidelijk als bijna niemand reageert op de handclaps en aanstekelijke stukjes uit bijvoorbeeld Still Not Over You.

 

Om iets over negenen wordt de sfeer dan eindelijk uit zijn leiden verlost, als Roosevelt aan zijn set begint. In het begin gebeurd dit rustig en is de sfeer bijna timide. Wel zorgt dit er voor dat zijn (ietwat monotone) stem beter uit komt. Op Roosevelt leidt de combinatie van synth, gitaar en de stem van Marius tot een georganiseerde chaos. Live is het vooral de piano en gitaar die overheerst. Dit maakt dat de nummers een stuk puurder en geloofwaardiger over komen.

 

Ondanks dat Wait Up, Heart en oldie Elliot (met spannende intro) in het begin wat stijfjes en rustig gebracht worden, weet Lauber aan het einde van Belong het feest te laten beginnen.

 

Hij geeft meer energie en zijn elektronische invloeden uit Midnight Versions en de beide versies van Remixed. De gitaarsolo en elektronische outro van Colours sluiten hier dan ook perfect bij aan.

Voor mij komt het hoogtepunt van het concert bij (hoe kan het ook anders?) Moving On. Roosevelt weet te overtuigen met een rustigere versie van de publiekslieveling, inclusief indrukwekkende uithalen.

 

De set wordt netjes afgesloten met de rest van Roosevelt. Hier weet Marius een knappe balans te vinden tussen de remix albums en de essentie van de nummers. Vooral Sea is een aanrader, door de combinatie van de warme gitaar, drums en synth.Al met al is het zeer terecht dat de Duitser veel lof heeft geoogst deze zomer. Het kan niet anders dan dat deze artiest bij een volgend Nederlands bezoek wél gaat uitverkopen!

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: