Concert Review: Rise Against stijgt niet op 

Het is alweer twee jaar geleden dat de Amerikaanse rockband Nederland helemaal los liet gaan. Sinds de laatste show op Pinkpop is er wél een nieuw album uitgebracht. AFAS maakte vanavond kennis met Wolves!

Peren

De eer is aan het Amerikaanse Pears om de avond te openen. Het publiek neemt de band helaas niet serieus. Gelijk hoor ik semi-grappige dingen als “kut met pééééren” en andere slechte woordgrapjes.

Voorprogramma Pears
Pears weet de show sterk te openen.

Gelukkig weet de band al met het eerste nummer iedereen stil te krijgen en omver te blazen. Het is alleen jammer dat tijdens Snowflake geen circle pit wordt gevormd. Maar hierna krijgt iedereen de smaak te pakken en veranderd de AFAS in een rondspringende massa. Vooral single Green Star levert de beste circlepit van de avond op.

De flamboyante zanger geeft duidelijk alles. Na elk nummer stort hij zich neer op de vloer om op adem te komen. De set laat letterlijk niks van de band heel!

Sleeping With Sirens

De keuze voor Sleeping With Sirens is opmerkelijk. Zeker omdat de punk totaal niet aan sluit bij de rock muziek van de hoofdact. Vooral de stem van zanger Kellin Quinn komt niet eens in de buurt bij Rise Against. Ondanks de groei, hoor ik nog steeds een schattige, hoge, ondertoon in zijn stem. Dit past niet bij de volwassen stem van Tim McIlrath. Alleen We Like It Loud hint op een donkere grunt-stem in Kellin’s stem.

Dit zie ik dan ook terug in het publiek, dat overwegend jong is. De mensen die wél volwassen zijn weten duidelijk niet wat ze hiermee aan moeten.

Er wordt veel van eerdere albums gespeeld. Van het recente Gossip merk ik dat de nummers niet tot zijn recht komen. Hoe erg Quinn ook probeert alles te geven, het komt vlak en mat over. De live versie van If You Can’t Hang brengt de band dan wél weer terug naar zijn roots. Dit word dan ook zeer gewaardeerd door het publiek.

 

Rise Against stijgt niet op…

Ondanks dat de band net een nieuw album heeft uitgebracht, hoor ik daar weinig van terug. In de set vind ik vooral het succes van eerdere albums terug. Er zijn maar 3 nummers van het album Wolves. En natuurlijk is het lastig kiezen uit 9 albums. Toch blijft 3 nummers weinig voor een “Wolves European Tour”.

 

Wat verder op valt, is dat het geluid enorm zacht afgesteld staat, of Tim domweg te zacht zingt. Ik hoor hem nauwelijks boven de enthousiaste diehard fans uit komen, terwijl ik redelijk vooraan sta. Ook zie ik hem bij snellere nummers moeite hebben om te ademen. Dit zorgt ervoor dat niet alles gezongen wordt.

Dit is vooral een gemiste kans bij het akoestische deel in de set. Ikzelf wacht al 2 jaar (sinds Pinkpop) op een live versie van People Live Here. Het is dan een teleurstelling als ik hier nauwelijks wat van terug hoor. Ook is het tempo van de versie compleet uit elkaar getrokken. Ik weet (ook zonder oorbescherming) nauwelijks nog waar ik naar aan het luisteren ben.

Tim McIlrath
De akoestische poging van McIlrath komt niet tot zijn recht.

Ik moet helaas tot de conclusie komen dat Rise Against niet meer opstijgt. Niet dat de AFAS dit iets kan schelen. Bij de vertrouwde oude nummers nemen de diehards het van Tim over en schreeuwen ze alles bij elkaar. Bij oud gediende Satellite is dit het geval.

Is de koek op bij de band? Ik denk dat dat te makkelijk gezegd zou zijn. Als Tim zijn ademhalingstechnieken verbeterd, zou dat al veel schelen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: