Concert review: LANY landt niet

De band tussen de Hollandse tieners en LANY gaat terug naar vorig jaar. De band kreeg, na het assisteren van o.a. Tove Styrke en Troye Sivian een eigen Europese tour. Hierna mochten ze de vrijdag van Rock Werchter wakker spelen. Met nogal wat aandachtspuntjes en hordes enthousiaste fans werden ze op de kaart gezet in tienermeisjesland.

LANY

R I T U A L 

De avond lijkt voorspoedig te verlopen, als R I T U A L Paradiso kennis laat maken met de synthesizer versie van LANY. Niet gek dus dat deze electro-indie band gekozen is als voorprogramma. Vooral Cinnamon en The Only One lijken goed te bevallen.

The Only One
I’ve got bullet holes / Where my eyes should be
Start to lose the hope / Your silence is like a loaded gun
That shot me in the back of the head

Ondanks dat Nederland nog niet heel bekend is met deze act, wordt het al aardig meegezongen. De mysterische, duistere synthesizer-pop wordt aangevuld met donkere lichten, wat de show compleet maakt.

LANY

De rozen hangen in de lucht, de bandtruien zijn aangetrokken en de tienerkeeltjes zijn gesmeerd om absurd hard te gillen. Alles lijkt klaar voor de komst van deze Amerikaanse indie-tienerband. Waarom landt LANY dan niet?

Dit ligt niet aan de band. Zanger Paul laat zich vocaal van zijn beste kant zien. Debuutalbum LANY wordt niet alleen afgespeeld, maar opengebroken en live een andere dimentie gegeven. Zo krijgt het aanstekelijke Pancakes ineens een indrukwekkende balladvorm.

Ook krijgt Dumb Stuff een fijn drumritme mee en Overtime en Good Girls een volledige liveband ervaring. De ingesproken demo Parents klinkt incompleet op het album, maar krijgt vanavond een geweldige make-over. De band kleed het nummer aan met gitaarwerk en toetsen.

LANY

Zelfs de bijzondere uithalen in bijvoorbeeld Good Girls, The Breakup en Overtime (die wél opgemerkt worden) weten het onvermijdelijke niet te veranderen.

Ook de visuals leveren alles waar we van kunnen dromen. Er wordt handig gebruik gemaakt van de ruimte die het podium te bieden heeft. Ook ondersteunen de beelden de sterke nummers. Vooral Purple Teeth, Flowers On The Floor en Superfar maken veel indruk. Waar gaat het dan mis?

Dumb Stuff
Please, promise you want me
Oh my god, is my love too much?
Come on take my hand baby / Dance in this pouring rain

Vanaf set opener Dumb Stuff lijkt de band eigenlijk al verdoemd. De oproep uit het nummer om te dansen wordt genegeerd. De avond krijgt vanaf het begin al een onomkeerbare Instagram-vloek over zich. Er zijn ontzettend veel tienermeisjes die niet van het concert kunnen genieten, zonder elk moment op sociale media te vereeuwigen.

Flowers On The Floor
I don’t wanna fight, but you’re out for blood
We could go 10 rounds
But you know the score wouldn’t be unanimous

Afgezien van een minderheid aan fangirls vooraan, is de zaal met totaal andere dingen bezig. Weg zijn de mee zwaaiende handen, de luidkeels meeschreeuwende meiden en het enthousiasme.

Dit wordt vooral pijnlijk tijdens Pancakes. De band heeft zijn best gedaan een intiem, klein nummer te maken van het aanstekelijke, poppy nummer. Vervolgens veranderd de Paradiso in een praatcafé en filmset in één.

En hoe erg Paul ook probeert om iedereen enthousiast te krijgen (Can you dance? / Wake the fuck up! /Let’s go!), het effect blijft uit. Het enige dat helpt om dit lastige, verwende publiek mee te krijgen is door onverwachte, instrumentale stukjes middenin bijvoorbeeld It Was Love en Hurts te stoppen.

LANY

Publiekslievelingetjes The Breakup, ILYSB (I Love You So Bad) en Superfar lijken de aandacht te vangen. Helaas is dit maar voor korte duur. Hoe erg de band ook zijn best doet (op instrumenten staan, mensen laten meeklappen) de energie van het publiek komt niet van de grond.

The Breakup
I jump from heart to heart, and it’s starting to wear me down
“Oh, he’s a total dick” is my reputation now ‘round town
My momma always said, “hey take it slow.”
But how the hell do you fall in love?

Het enige enthousiasme dat uit mijn buurt komt, speelt drie meter van mij af. De twee hysterische, Engelse fans weten eigenlijk voor het hele publiek enthousiast te schreeuwen. Dit weet de sfeer dan toch wel een soort van te redden. Ook is het leuk dat iedereen tijdens 13 even enthousiast is.

Vorig jaar ontstond alweer ophef over dit onderwerp. Dit keer met een technologische oplossing: een speciaal hoesje dat er voor zorgt dat je niet met je telefoon bezig kan zijn. Maar of dit ook echt een oplossing biedt, weet ik niet. Misschien is het ook de doelgroep waarbij dit speelt. Wel vind ik het knap van de band om met de weinig aanwezige energie in de zaal zó’n show neer te zetten!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: