Album review: Don Broco’s doorbraak!

De Engelse rockband Don Broco begon ooit als mooi gitaargeweld van de bovenste plank.  Tien jaar geleden was er bij het maken van Priorities veel ruimte voor de rauwe en donkere stem van zanger Rob Damiani en veel elektrische gitaren. Pop-invloeden en over-geproduceerde nummers waren toen nog not done. Tegenwoordig is dit genre schaarser geworden. De band liet dit in 2015 al horen, door een aanstekelijk poppy saus over het album Automatic heen te gooien. Dit maakte de band een stuk aantrekkelijker voor de radio en het grote publiek. Hoe veel van het oude geluid is er over gebleven in het nieuwe Technology?

Technology

Need to put all of me out there / Hope that someone cares
Not the only one left right?
I’m not the only one left right?
I gotta face the world keeps changing / There won’t be nobody else

Album opener Technology begint met een geproduceerde elektronische intro. Gelukkig komen er al snel de stevigere gitaren aan, wat het nummer veel pit geeft. Dit past perfect met de stem van Rob, die van hoog tot laag en alles er tussen in gaat. Het nummer geeft een perfecte balans tussen de alternatieve rock in Priorities en het radiovriendelijke Automatic.

Stay Ignorant

Het aanstekelijke Stay Ignorant weet een rustigere en catchy sfeer mee te geven. Wat vooral opvalt is de goeie combinatie tussen elektrische gitaren, ritmische gitaren en een geproduceerd EDM-deuntje dat de rode draad door het nummer vormt. Het nummer is goed te vergelijken met Greatness. Hierin zien we ook de radiovriendelijke kant van het album terug.

Come Out To LA

Dit is echt het ongepolijste pareltje in Technology. Het nummer begint als een vriendelijk top 40-hitje, totdat Rob na 35 seconden hier abrupt een einde aan maakt. Bij het schreeuwen van “Come Out To LA” breekt het gitaargeweld los en kan de band zich volledig laten gaan. Daarna wordt het geweld iets minder, waardoor de mooi bedachte tekst beter uit komt.

And I can’t live without it no more
No I can’t be without it O Lord
Praying that my feet don’t fail me now
Keep the faith, keep the faith

Deze spanningsboog tussen heftig rockgeweld en commerciële muziek maakt het nummer onvoorspelbaar en interessant! En de video is ook echt een aanrader:

The Blues
In The Blues krijgt de hoge stem van Rob veel meer ruimte om zichzelf te laten zien. Doordat de instrumenten van bandgenoten Simon Delaney, Tom Doyle en Matt Donnelly zich wat meer op de achtergrond houden valt dit veel meer op.

I’ll fix you up good as new
Still I’m not coming here to make friends
So I’m gonna push if only just a little
Don’t like to see you wearing this happy person suit

Tightrope
Vanaf het begin grijpt Tightrope je vast en neemt je mee naar een andere plek. Door de geweldige melodie in de gitaarakkoorden, strakke drum en de stem van Rob wil je de eerste twee minuten niets anders dan los gaan. Maar na twee minuten is het ineens stil op het album. Rob krijgt een rustige solo, die wordt uitgebouwd tot een geweldig rocknummer. Rob laat hierin ook zijn meest donkere grunge-kant horen, die we tot nu toe niet heel vaak voorbij hebben horen komen.

Got To Be You
In Got To Be You horen we veel van Priorities terug. Vooral de instrumenten lijken terug te grijpen op de oude, vertrouwde rock. Wat het nummer wel bijzonder maakt is het tempo waarin Rob zingt. Dit lijkt namelijk in het begin te sloom / te traag bij de rest van de band, maar is uiteindelijk wat het nummer heel interessant maakt.

¥
Het Japanse teken ¥ is een resultaat van een heftig rocknummer met mooie bass, zoals alleen bands als Bring Me The Horizon en Beartooth kunnen maken, aangevuld met een subtiele productie van elektronische invloeden. 

Don’t you worry if the work dries up
Your paid by God enough 
Treats on the weekend
Tell them we can’t, no we can’t

Vooral het refrein, waarin eigenlijk niemand verstaat wat er nou eigenlijk gezongen wordt, laat je door luisteren en zorgt voor veel speelsheid en spontaniteit.

Something To Drink

Waar ¥  verrast op de goede momenten, kan Something To Drink hier nog wat van leren. Vanaf de intro gaan de ohoooo’s eigenlijk net iets te lang door. Hierna lijkt het nummer tekstueel gewoonweg niet interessant genoeg. De zinnen worden net iets te lang uitgemolken. De band heeft wel geprobeerd om het nummer interessant te maken, door veel gitaargeweld uit de kast te trekken. Zeker de oudere fans zullen hier blij mee zijn, maar tekstueel mist het de verassing.

Potty Mouth

Het album wordt afgesloten met een speeltuin. En hier zit gelijk mijn . aan veel verschillende melodieën, die eigenlijk nergens toe leiden. De instrumenten lijken totaal apart van elkaar ingezet en het nummer mist structuur.

Al met al weet de band een fijne muzikale stroming te vinden: het is alternatief genoeg om zich te onderscheiden van alle “commerciële alternatieve rock” die tegenwoordig veel wordt gemaakt. Toch blijft het toegankelijk genoeg om een brede fanbase op te bouwen! Vandaar dat ik nog veel van deze band verwacht en niet kan wachten tot ze dit album meenemen op een tour naar Nederland!

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: