Concert review: The Hunna overspoeld Coasts

De kust

Het is inmiddels bijna drie jaar geleden dat het Engelse Coasts in Nederland te zien was. Op Pinkpop werd er, ondanks de regen en de storm die op dat moment uit brak, een zomerse en warme indierock show neergezet. Maar wat is er overgebleven van de super energieke show waar ze zich destijds mee op de kaart hebben gezet in Nederland?

Dankzij het recente album This Life Vol 1, is de show duidelijk rustiger geworden. Waar ik eerst helemaal los ging op de mooie combinatie tussen rock en indie, samen met de extravagante performance van zanger Chris Caines, pakt deze show een stuk milder uit. Na een sterke opener (iedereen is verplicht om de energieke springrock van Modern Love overal in zijn lijf te voelen) vlakt het optreden.

De nummers worden wel gespeeld, maar zijn niet overtuigend genoeg om echt indruk te maken. Ze zijn simpelweg te veel binnen de lijntjes gekleurd en te warm. De pit van de sterk aanwezige gitaren zijn in dit album duidelijk naar de achtergrond verplaatst. Het duurt tot aan A Rush Of Blood voordat de energie in de band en de nummers weer terug komt. Ondertussen blijft het nieuwe materiaal (Heart Starts Beating, Come On Over, Let Me Love You en Paradise) onbeïnvloed.

Alleen Take Me Back Home weet het publiek te raken, door een betere opbouw in het nummer. Het nummer bouwt echt op naar een explosie van gitaren en feest, zonder dat deze opbouw te lang duurt en verveelt, waardoor een climax uit blijft.

Take Me Back Home
A wide-eyed boy slowly going through the motions
With all our friends we’ve made on the road
The temptations turn my head and crack it open
My mind’s a mess, I’m out of control

Gelukkig wordt er afgesloten met fan favourites: Tonight en Oceans. Iedereen lijkt hier aangespoeld om van deze nummers te genieten. De energie die miste in het grootste deel van de set wordt duidelijk in dit deel van de set gestopt.

coasts6.jpg

Oceans
A glimmer in your skin
That I can’t believe
And take a trip to the sea
Let your hair run, run free
You’re a rebel in disguise
Is that the devil in your eyes

De overspoeling

Gelukkig weet de hoofdact vanaf het begin af aan al de pit in de show terug te brengen. Iedereen is gelijk enthousiast tijdens You & Me. Iedereen springt gelijk enthousiast mee op de rauwe stem van zanger Ryan Potter, die begeleid wordt door de meer aanwezige gitaren van Dan Dorney en Jermaine Angin.

You & Me
Underneath the fallen leaves
Not just a band, a family
That they can’t take away from me

Verder heeft de band als voordeel dat hun nummers van zichzelf al meer pit en spanning in zich hebben, door de instrumenten meer naar voren te laten komen en meer rock in hun set te laten terug komen.

De rest van de set is een aaneenschakeling van overtuiging. De veelzijdige rockstem van Ryan laat me meerdere malen versteld te staan. Ook vliegen de aanstekelijke gitaarriffjes in Never Enough en Summer, samen met de drums in Piece By Piece aan alle kanten de zaal in.

Piece By Piece
You say, “Help me.” What’s wrong?
There’s more to me than my songs
I’m surprised that it took this long
Now you’re nowhere to be seen
Despite all the begs and pleas
You don’t know what life you want to lead

Gelukkig weet de band ook een veelzijdige set neer te zetten. De gevoelige snaar is terug te vinden in Sycamore Tree. Iedereen is zichtbaar geraakt door de mooie teksten over het leven bij de dag en geen zorgen maken. De plotselinge rust die in de zaal heerst komt onverwachts, maar is misschien daarom ook zo goed getimed.

Sycamore Tree
And darling, you know we’ve got youth on our side
Lets have no worries or troubles in our minds, tonight
Lets take these moments day by day
And whats in store for us, who can say…

De belangrijkste hits zijn duidelijk voor het laatst bewaard. We hebben misschien lang op Flickin You Hair, Rock My Way, She’s Casual en Bonfire moeten wachten, maar als ze komen krijgen we dan ook een geweldige uitvoering te zien.

She’s Casual
Because she’s casual, she likes it
Mine and she knows it
Gives when I need it
She makes my heartbeat go faster
The thing is I trust her

Gelijk bij de gitaarintro van doorbraakhit Flickin Your Hair wordt iedereen super enthousiast. Dit is gelijk ook een van de weinige nummers waar iedereen de tekst van mee weet te schreeuwen. Vooral live klinkt het gitaargeweld van Dan en Jermaine nog harder en meer aanwezig.

Bonfire
And if you love me then why won’t you use me?
If you hate me then why do you care?
You said that we would go the distance
Now you don’t take me anywhere
I bite my tongue, but fuck your heart
We don’t know which way’s home
And we blew up like a bonfire, fire, fire

De extra lange afsluiting van Bonfire zou al genoeg moeten zijn om deze set perfect af te sluiten. Maar gelukkig komt de band nog terug om iedereen nog te laten springen op We Could Be. Als een ware rock-grootheid zoals bijvoorbeeld vroeger Kings Of Leon dat kon, laten ze iedereen meegenieten van dit aanstekelijke nummer.

hunna6.png

De band is inmiddels aan het werken aan het tweede debuutalbum en beloofd daarna terug te komen naar Nederland. Ik kan niet wachten!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: